Andrzej Gardyński urodził się w Hrubieszowie w r. 1941. Zmarł w r. 1970. Z zawodu był nauczycielem zajęć plastycznych. W jego rodzinie od pokoleń zajmowano się budową i konserwacją instrumentów muzycznych, głównie organów kościelnych. Były też sukcesy sportowe, w tym tytuły mistrzowskie w grze w szachy.
Interesował się malarstwem, muzyką (grał m. in. na fortepianie, kontrabasie i akordeonie), rzeźbą i konstrukcją modeli latających, zwłaszcza latawców. Oprócz lekcji prowadził, liczne koła zainteresowań. Między innymi koło plastyczne, modelarskie i budowy latawców. Ponadto w wolnych chwilach wędkował.
Jako młody człowiek poszukiwał swego miejsca w sztuce. Namalował szereg obrazów różnymi technikami – najczęściej były to olej i akwarela. Tematyka większości obrazów to pejzaże. Sposób wykonania obrazów olejnych i ich kolorystyka wskazują na kierunek malarski zwany kolorystycznym, kierunek ten dominował w latach międzywojennych i po II wojnie i nawiązywał do postimpresjonizmu francuskiego. We wszystkich obrazach Andrzeja Gardyńskiego dominuje kolor zielony z błękitem, łamany barwą żółtą – daje to specjalne efekty kolorystyczne, subtelny nastrój krajobrazów, czasem z nutką nostalgii. Warto jeszcze podkreślić sprawę faktury (wynikającej z sposobu nakładania farby), warunkującej w dużej mierze działanie koloru, przeważnie dość grubej i kładzionej krótkimi pociągnięciami pędzla.
Obrazy Andrzeja Gardyńskiego to głownie pejzaże z okolic Hrubieszowa. W Jego skromnym dorobku są też domy i obiekty sakralne Hrubieszowa oraz martwe natury. Jest też wiele szkiców. Na szczególną uwagę zasługuje obraz pt. „Czerwone drzewo” z roku 1964 oraz „Chutor nad Bugiem” z roku 1968, obydwa namalowane techniką olejną.

Wiesława Gardyńska, Leszek Gardyński